Eli Kari Gjengedal:

14 år ­gamle Eli Kari trakk inn magen

Det var dumt, for ­etter nokre år byrja saumane i bunaden å skrike om hjelp.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Ein dag kor lufta er litt reinare enn elles, løvetannen er litt gulare, og isen smakar litt søtare. Alt blir liksom litt forsterka. Det at vi lever i eit fritt, demokratisk land, eit land kor vi får være oss sjølve. Eit rikt land med gode, grunnleggande verdiar, kor individet vert hylla. Det er som å vinne i lotto for ein kvar verdsborgar. Det å bu i Norge er eit vinnarlodd i livet. Vi har ikkje lov til å klage, er min ­påstand. Likevel gjer vi det, eg òg (eg burde skamme meg).

Men du veit at på 17. mai, då skal bunaden ut av skapet. Min nordfjordbunad også. Altså, for eit forbaska mas! Søljene skal pussast, skjorta og forkleet skal strykast. Stakken skal børstas, og bunadskoa skal pussast blanke og fine. Strømpebukse eller knesokkar i rett farge og utan hol må finnast fram. Hattar og skaut …

Altså, det vil ingen ende ta. Men eg er så stolt over bunaden min. Det å vise alle at eg har røtene mine i Nordfjord, er så stas. Eg kunne velge mellom fleire variantar. Eg valde det ein kallar for kvardagsbunad. Ja, eg veit at ein kvar bunad er ei festdrakt. Men i Nordfjord er det fleire typar bunader til både fest og kvardag.

FOTO: Morten Eik
FOTO: Morten Eik Vis mer

Bunaden min vart sydd på Aa av ei flink dame som ­heitte Eli. Ho budde i eit kvitt hus nede ved Hyefjorden i Gloppen. Eg hugsar mamma sa at eg ikkje måtte trekke inn magen då ho tok måla. Hugs at bunaden skal kunne syast ut og brukast heile livet sa ho. 14 år ­gamle Eli Kari trakk no inn magen ­bitte litt likevel. Det var dumt, for ­etter nokre år byrja saumane i bunaden å skrike om hjelp. Eg fekk bytt bunaden min med ei som hadde vore smartare enn meg.

No har eg hatt ­bunaden i mange år. Eg tek den fram og er like stolt. Men eg samanliknar den med eit legobygggesett kor ein bit fell av for kvar gong den vert brukt. Den vesla veska manglar, sølvbeltet har ikkje vore i bruk på mange år. Det er kun ei hempe i stakken som kan brukast. Kjedet i livet har ei løkke som skrik på siste verset. Bunad­skjorta har hol i kragen. Sølvet har ikkje vore pussa på gudane veit kor lang tid. Øyredobbane er borte, eit lauv på bunadsringen har falle av … Eg kunne halde på i hundre år. Eli Kari har ikkje tatt seg av bunaden sin med respekt.

Eg går forbi ein bunadbutikk kvar dag, eg har vore innom ved fleire høve, men ikkje fullført jobben. Veka før 17. mai er det rett og slett for seint å levere bunaden. Denne smellen går eg på år ­etter år. Kanskje eg i år kan levere den inn 18. mai, så eg kan få den restaurert til neste år? Her må det ­skjerpings til!

Er det ikkje rart korleis vi tek for gitt det vi er glade i? Vi lar det skure og gå heilt til det ein dag raknar?La oss passe på dei vi er glade i og landet vårt. La oss vise respekt!

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

KK er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer