Eli Kari Gjengedal:

- Det går vel ikkje an å sitte på kafé når ein har ringt seg inn sjuk på jobb?

Kremt, kremt, kreeemt!

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Fader også, eg kjenner den mistenkelege murringa i halsen. Akkurat som om eg har fått eit rusk der som ikkje vil bort. Eg kremtar i veg og håpar at det skal gå over. Legg meg i senga og bestemmer meg for at den såre halsen er borte når eg vaknar om morgonen. Me-n nei, neste morgon er det som om eg har spiker og småstein i halsen, og ikkje berre det: Eg er blitt snørrete også. Elles kjenner eg meg ganske fin. Null feber og grei allmenntilstand.

Hadde dette vore i «gamle dagar», ­altså før covid-19, så ville eg ikkje stussa. Eg hadde traska i veg på jobb som om ingen ting var skjedd. Eg hadde gått innom Bunnpris og raska med meg ei pakke «Vekk i morgen» og ikkje tenkt meir på det. Alle som held seg heime berre på grunn av litt rusk i halsen, er pyser. Her er jenta si som går gjennom ild og vatn for jobben. Eg er oppdregen slik. Då eg var skulejente, var regelen: Du får kun vere heime dersom du spyr eller snusar på 40 i feber. Punktum. Men no, ETTER covid-19, har eg lært meg ei lekse. Like­vel sit det ekstremt langt inne å melde seg sjuk på jobb.

Før eg landa eigenmeldinga mi, har eg gått 100 rundar med meg sjølv. Eg er jo ikkje sjuk, hallooo, eg kan då ikkje vere heime kun på grunn av dette? Men er det greit å kome inn på jobben med rennande nase i det vi kallar åpent landskap? Sitte der og hoste og nyse? Ta på alle håndtak og kaffemaskiner? Utsette dei kollegaene som er tett på meg, for å bli forkjøla? Sminkedama som står heilt oppe i meg og legg maskara? ­Lydmannen som festar ­mikrofonen i blusekragen min? Eg kapitulerer og ringer ein snill kollega som stepper inn. Så er det neste spørsmål: Kva med kaféavtalen eg har med ei venninne? Det går vel ikkje an å sitte på kafé når ein har ringt seg inn sjuk på jobb? Eg går nok ei ­moralsk runde med meg sjølv og endar opp med å avlyse.

Så er det neste sak på lista: Kva om eg har fått ­korona? Burde eg ikkje teste meg? Fader heller, eg er nervøs. Kva om eg er positiv? Då vankar minst 10 ­dagar i isolasjon. Kva med Spania-turen med ­gutane? Kva med oktober­festivalen i helga? Kva med middagen som ­mannen min har invitert meg på? Altså, heile­ verda fell i grus. Eg har så lite lyst til å teste meg. Eg har jo ikkje tid til å ha korona! Den vesle raude styggen med hale og horn i panna set seg på den eine ­skuldra mi og kviskrar: «Drit i det, Eli Kari, du har seff ikkje korona. Du er jo fullvaksinert! Korona er utdatert og ferdig, ingen snakkar om korona meir.» Eg held nesten på å falle for fristelsen.

Men så er det den andre skapningen, han med kvite vingar som brått landar og kvitrar: «Det er klart du må teste deg! Du kan lett være smittebærar.» Oi! Eg ser for meg korleis eg brått blir ein supersmittespredar med alle dei planane eg har framover. Eg kjem sikkert til å smitte fleire hundre. Kanskje nokon døyr oppi dette på grunn av at eg berre har tenkt på meg sjølv! Eg ser for meg ­korleis eg vert dyppa i tjære og rulla i fjær (vent litt, det var i USA dei gjorde det, her heime køyrde dei billig­versjonen med dypping i voks og rulling i oske), eg må gå rettargang gjennom heile Bergen sentrum, og til sist vert eg kasta på bålet og brent levande. ­Etter­mælet mitt vil være ei ussel, egoistisk kvinne med hundrevis av lik på samvitet.

Eg endar sjølvsagt med å teste meg som den gode ­borgaren eg er. Men gurimalla, eg er heilt utkøyrd etter alle dei moralske rundane eg har hatt med meg sjølv ­berre på grunn av ein liten forkjølelse! Jadda, testen var negativ. Alt var så mykje enklare før. Verda er ikkje den same etter covid-19 kom til kloden. God bedring.

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

kk er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer