Eli Kari Gjengedal:

- Eg brukar det som terapi når eg ligg og ikkje får sove

Det hender at eg får det vi kallar «hangups» på noko.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Ei gåve til jul eller bursdag som du hadde ønska deg vel og lenge? Nye sommarsandalar som du masa om, og eigentleg ikkje hadde bruk for, men fekk berre fordi dei hadde Mikke Mus-øyre og var raude?

Den følelsen er berre heilt unik. Eg hugsar at når eg la meg om kvelden, så ville eg ta med meg det eg hadde fått, i senga. Eg måtte liksom ligge der og sjå på det medan eg sovna. Kjenne på det glatte håret på barbiedukka eller den mjuke pelsen til pink panteren eg hadde spart pengar til (ved å trille små­ungane til naboane), som kosta heile 81 kroner på bokhandelen i Sogndalsfjøra. Eg var så glad og lykkeleg at eg nesten ikkje fekk sove.

Ingenting er som å glede seg over noko ein har ønskt seg eller spart til og endeleg har fått tak i. No når eg er vaksen, og vel så det, har eg av og til sakna den følelsen. Mykje fordi eg ofte kjøper det eg har lyst på sånn heilt utan at det er bursdag eller jul. Eg er ein av mange som kan gjera det her til lands. Så skal det seiast at eg har svært få dyre vanar. Eg er ikkje så opptatt av kostbar mote eller interiørdesign. Eg kjøper mykje brukt. For å sitere sonen min dersom eg spør han til råds på butikken: «Mamma, du kan berre kjøpe det du vil, heime passar ingenting, og då passar vel alt?» Som de skjønar, eg har ikkje noko særleg til stil. Men det er no greitt det òg, viktigast er at vi har tak over hovudet.

Men så hender det at eg får det vi kallar «hangups» på noko. Det kan være ei jakke eller ein kjole, eit bilete eller ein lysestake. Ka som helst. Eg har sett det og får det ikkje ut av hovudet. Men så har eg liksom tenkt at det enten var for dyrt eller at eg ikkje har bruk for det (eg er klimabevisst med fleire års shoppingstopp under beltet, må de berre vite). Eg blir heilt vill i nikkersen og drøymer meir eller mindre om det om natta. Eg brukar det som terapi når eg ligg og ikkje får sove. Eg får ein lengsel ut av ein annan verd etter akkurat denne tingen. Noko som får meg til å snike rundt butikken og sjå på den gjennom vindauget. Eg blir rett og slett ein ­«stalker» av verste sort.

Eg har no sikla på ein puddel-­lysestake heilt sidan nyåret. Eg har sett på den med vått blikk og slev i munn­vika. Eg har dagdrøymt om den. Gått forbi butikken og sjekka at den framleis er der. Eg har sett for meg at ein eller annan skulle ved slump kjøpe den og gje meg den i overraskelse. Det er rett før eg har sendt flaskepost i Byfjorden med lengde og breddegraden til adressa der den ­funklande puddelen står i håp om at nokon finn fram. Kanskje med ei lita pil mot mitt hus og varenummeret til lysestaken oppe i høgre hjørnet på flaskeposten. Som eit skattekart i ei gamal vinflaske.

Kanskje kunne mannen min tilfeldig plukke den opp medan han ein dag sat og pilla reker på Bryggen. Og så på magisk vis knekke koden! Men nei, det som skjedde, var at eg vart invitert på kundekveld i butikken og stod ikkje imot. Eg, «the puddelstalker», kjøpte ­lysestaken som om det var min kjæraste skatt. Og no har eg i lykkerus sett den på nattbordet. Sov godt!

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

KK er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer