Eli Kari Gjengedal:

Eg kjem nesten ikkje over «dansebobla»-sorgen

Eg følte at eg stod på utsida av ein diger gullfiskbolle og såg på dei andre gullfiskane utan å klare å hoppe oppi bollen sjølv.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Det å ha mot til å dra seg sjølv ut av komfortsona er ikkje ei enkel sak. Det er heller ikkje enkelt å ­definere kva som er komfortsona. Vi er alle så ulike og har individuelle grenser for kva vi ser på som skummelt eller ukomfortabelt.

Av og til kan det være fint å pushe ­desse grensene. Om ikkje anna så for å sjå kor grensa faktisk går. For enkelte kan berre det å ta ordet på eit møte være å pushe grensa, for andre kan det være å sette utfor ein bratt bakke i skiløypa. For nokre kan det være å ta bilen til byen for å lukeparkere eller ha mot til å invitere ein kjekkas på kaffe.

Ofte når eg gjer noko som eg kjenner eg er ukomfortabel med, gjenskaper eg den kjensla eg hadde då eg var ten­åring. Vi stod på brygga nede ved Sognefjorden, og alle hoppa i det kalde fjordvatnet. Eg var livredd for det mørke­blå vatnet og ikkje minst for kva som kunne vere under vassflata. Fiskar som beit? Brennmanetar? ­Krabber? Kanskje det ikkje var flo nok slik at eg kunne treffe den skjellbelagte botnen og skjære opp fotblada mine på blåskjell? Helsike? Kanskje låg det eit rusta ­sykkelstativ og sprika der nede i djupet, og så ville det være typisk meg å bli spidda under dei kjølege bølgene? Altså, her låg det mange farer og lurte.

For ikkje å ­snakke om alle farer i og oppå vatnet! Dei store gutane i 9. ­klasse som kom til å dukke meg under idet eg kom opp av vatnet og gispa etter luft. Kanskje kom det salte fjordvatnet til å svi i augo slik at eg slukte vatn i vill ­panikk så eg vart kvalt og drukna? Det hadde vore ­typisk Eli Kari. Og verst av alt: Idet eg klatra opp på brygga via dei svære bildekka på sida, ville ein av gutane dra av meg bikinibuksa og avsløre at eg hadde null hår på tissen. TRASS I ALLE DESSE ­FARANE SÅ HOPPA EG! Eg kasta meg uti og håpte på det beste. Det gjekk stort sett bra.

I vaksen alder har eg gjort ein del ­saker kor komforgrensa er blitt pusha i alle himmel­retningar. Eg har gong på gong tenkt på badedagane på brygga på Leikanger og konkludert med at det går som oftast bra. Og går det ikkje bra, så overlever eg sikkert. I desse ­dagar går «Skal vi danse» over eteren på laurdags­kveldane. Fantastiske kostyme på flotte folk glir over parketten til ­fengande rytmar og god musikk. Ein kan formeleg sjå korleis ­deltakarane storkosar seg meir og meir for kvart program som går. Dei er i den berømte dansebobla! Mange ­drøymer om å få være med i «Skal vi danse» og det med rette. Eg har også vore så heldig at eg fekk pusha ­grensene mine betrakteleg ved å vere med på dette ­fantastisk sirkuset. Men eg fekk det ikkje til. Snakk om å gå opp som ein hjort og ned som ein lort. Det ­faktum at eg ikkje kan danse, har eg null problem med å anerkjenne. Men den sorgen over at eg ikkje klarte å komme inn i dansebobla … den kjem eg nesten ikkje over. Eg følte at eg stod på utsida av ein diger gullfiskbolle og såg på dei andre gullfiskane utan å klare å hoppe oppi bollen sjølv. Eg forstod rett og slett ikkje «gullfiskbollespråket». Eg klarte aldri å knekke koden.

Med denne historien kjære lesar vil eg seie: Ta sjansar, vær modig, det går stort sett bra! Men nokre gonger er det heilt normalt å erfare at det ikkje var «ment to be». Då har du i alle høve prøvd, og ikkje minst blitt endå ­betre kjend med deg sjølv. For hugs, du er den viktigaste personen i livet ditt det er verdt å bli skikkeleg kjend med! Push the limits, ladies!

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

kk er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer