Eli Kari Gjengedal:

Eg må skjerpa meg

Oftare og oftare tar eg meg i å tenke «been ­there, done that». Det er liksom ikkje den ting eg ikkje har tenkt på i løpet av mine 50 år.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

No høyres eg ut som ein obstanasig tenåring som ruslar ut i livet og trur eg veit best. Eg er trass alt ikkje heilt ­ferdig endå og har sjølvsagt mykje meir å lære. Berre sånn at det er sagt, eg er audmjuk.

Men attende til temaet. Oftare og oftare i møter, på jobb eller i sosiale samanhengar tenkjer eg: Så kjekt at de endeleg har kome fram til dette, det gjorde eg for 15 år sidan. Eg kan også ­verta litt sår over at den gong EG gjorde det same, så var det ingen som brydde seg. Men no, ja no er det brått både viktig og sjukt ­moderne. Eg kan også på andre sine ­vegner bli fornærma fordi eg ser at dei opplever det same. Altså, hallooo!

Eg brukte ordet bærekraft på slutten av 1980-talet! Då eg sat på skule­bussen frå Leikanger til Sogndal og bestemte meg for å jobbe innan noko fornybart. Eg hadde klimafokus! Men timinga var vel kanskje ikkje den beste, det var kanskje litt for innovativt? No har det gått opp eit lys for både den eine og den andre. Heldigvis! Eg jublar og heier.

Dette var no berre eit eksempel. Det kan være ­erfaringar frå kvardagen også. Eg veit til dømes at ­dersom du set ein åpna pose nachos ytterst på kjøkenbenken medan du skal åpne ein boks med mais til fredags­tacoen, så vil den posen mest sannsynleg tippe over, og du får nachochips utover heile golvet. Eg veit også at brødskive med syltetøy har for vane å deise på govet med syltetøyet fyrst. Eg kan også seie at Murphys lov er tindrande krystallklart til stades, og at masar du for mykje på typen, så stikk han til slutt. Det kallast livserfaring.

Nokre gonger når eg opplever yngre krefter foreslå prosjekt eller kome med idear, fell eg for fristelsen til å respondere med: «Ja, det har eg gjort før», eller «det gjorde vi i 2014» eller «2000» eller endå verre: «i 1995». Eg kan nokre gonger komme i konflikt med meg sjølv fordi eg ­ynskjer å heie, og at yngre skal tilegne seg eigenerfaring. Det handlar jo om å lære i livet.

Men som eg ofte seier til meg sjølv når det gjeld sonen min: «La no han få prøve seg.» Men i staden seier eg til hovudpersonen sjølv: «Høyr no på mamma! Ikkje gjer den same dumme feilen som eg.» Men når eg gjer dette, vert eg jo ein gledesdrepar. Eg må skjerpa meg og hylle ­kreativiteten. Tenk for ein nydeleg bekreftelse på at ein ikkje er så dum likevel. Den yngre garde er inne på same tankar. Det er jo fantastisk.

Eg har sjølv opp gjennom livet trudd at eg har funne opp noko heilt nytt og spesielt. Men så erfart at nokon hadde funne det opp før meg. Det var ei stund eg var rimeleg lei av å finne opp ting som allerede var funne opp (det var til informasjon for 15–20 år sidan).

Vel, vel, det er mangt og mykje som gjev deg bekreftelse på at ein er vorten ei godt vaksen dame som har levd ei stund – nokon vil kanskje driste seg til å bruke ordet «gamal». Også når nokon finn opp noko du fann opp for leeenge sidan.

Når det er sagt, lurer eg på om vi ville funne opp hjulet dersom det var vi som levde i steinalderen? Pizza­hjulet, derimot, det er oss!

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

KK er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer