Eli Kari Gjengedal:

Ofte går eg ein tur på toalettet og snakkar strengt til meg sjølv

Er det ikkje rart korleis ein oppe i hovudet sitt klarer å snakke ned seg sjølv? Eg har ikkje tal på kor mange gonger eg har gjort det.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Eg har pynta meg i mitt beste skrud,
I spegelen ser eg den finaste brud.
Vakker og rakrygga fer eg ut,
Men i møte med andre blir eg uflidd og lut.

Eli Kari, 48 år

Kjenner du igjen gleda over å bli invitert på ein fest eller ein flott middag? Den forventninga og planlegginga i forkant? For oss jenter handlar ein stor del av det om korleis vi skal pynte oss. Korleis skal håret være? Skal ein gå for noko sprekare enn det ein gjerne gjer til kvardags? Kva med sminke? Skal ein køyre på med ­glitter og kraftig leppestift eller ikkje? Smykker, sko og antrekk, å, så kjekt. For ikkje å snakke om veske. Det er mykje å henge fingrane i når ein skal forberede ein stor fest ein gler seg til å delta i. Eg har for vane å starte altfor seint.

Eg står no der når dagen kjem og har gløymt å lakke negler eller stelt føtene mine slik eg burde om eg har planlagt åpne sko. Det blir litt i hui og hast. Men eg ­landar no til slutt med å være fornøgd framfor spegelen. Eg står der og speglar meg i fin kjole og passande tilbehør – i alle fall i mine eigne auge. Av og til tenkjer eg: «Jau, jau, det blir som det blir, dette er det beste eg får til i dag.» Nokre gonger er eg ultrafornøgd og tenkjer beint fram at eg er den beste utgaven av meg sjølv. Ein ekstra dusj parfyme, og eg er så klar! Kor fornøgd eg er, kjem litt an på dagsformen rett og slett. Og den kan no være ganske varierande i mitt hormonsvingande overgangs­univers.

Men tilbake til mine innledande strofer. Eg har ein lei tendens til å snu den gode kjensla eg har framfor ­spegelen dei gongene eg er godt fornøgd med meg sjølv. For idet eg møter dei andre festdeltakarane, så synes eg dei er så fine! Kunne eg berre stoppa der og gleda meg over kor fine dei er, samstundes som eg klarte å halde på min eigen sjølvtillit.

Men nei, stort sett begynner eg å snakke ned meg sjølv i tankane mine. Uff, eg var visst ikkje så fin likevel. Den dumme kjolen er ikkje i nærleiken av å være trendy, skoene er teite og veska berre tull. Eg har hundrevis av rynker, og ­parfymen luktar ikkje lenger. Eg får ofte mest lyst til å gå heim. Snakk om fallhøgde. Eg begynner å fortelje meg sjølv at eg er kjedeleg, og at ingen vil snakke med meg. Alle dei andre er tusen gonger meir interessante og ­finare enn meg. Etter mange års erfaring med meg sjølv veit eg at dette er noko eg må legge bort.

Ofte går eg ein tur på toalettet og snakkar strengt til meg sjølv. Eg seier: «Slutt med det dumme tullet ditt. Du er tross alt den mest morosame du veit (det er heilt sant, ifølgje mannen min).» Etter ei slik skjennepreike med springen på og nytt lag leppestift klarer eg stort sett å snu sjølvbildet. Men det kostar meg å hugse på at eg er min eigen aller beste venn. Eg oppfordrar deg, kjære lesar, om å være like snill mot deg sjølv som du er mot andre. Alt anna er berre tull! God klem frå meg til deg.

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

KK er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Vil du vite mer om hvordan du kan endre dine innstillinger, gå til personverninnstillinger

Les mer