STUDIER: Journalist Line Omland Eilevstjønn har begynt å studere igjen. FOTO: Privat
STUDIER: Journalist Line Omland Eilevstjønn har begynt å studere igjen. FOTO: PrivatVis mer

Studier:

Som sjølverklært gamlisungdom og kattekvinne såg eg fram til å sleppe semesterfestar, studentkro og stipendpils

Slik blei det ikkje, skriver Line Omland Eilevstjønn.

«Sjåast me i kveld, eller?»

«Ja, trur det, altså!»

«Kult, det er vors hjå meg!»

«Høyrest bra ut!»

«Når kjem du?»

«Ehm, rundt åtte, kanskje?»

Eg kom aldri rundt åtte. Eg kom ikkje i det heile teke. Ei samtale med vage svar henta frå verkelegheita. For to veker sidan. I midten av august blei eg nemleg student att – for andre gong i livet.

Då eg sat med nasen djupt nede i bøkene og skreiv bacheloroppgåve i Southampton for to år sidan, var eg rimeleg sikker på at det var siste skuleinnsats frå mi side. Men det er utruleg kva eit hardt møte med vaksenlivet gjer med skulelysten. Eg sakna å lære.

Og eg som eigentleg var så klar for vaksenlivet. Som sjølverklært gamlisungdom (takk for uttrykket, Bård og Harald) og kattekvinne (type katte-elskar, ikkje Jocelyn Wildenstein) såg eg fram til å sleppe semesterfestar, studentkro og stipendpils.

Eg har nokre faste festar i året (sommarfest, jolebord med gjengen, påskeeftan og nyttårseftan) som er meir enn nok for meg. Dei har eg alltid kontroll på. Eg veit når dei kjem, og eg veit at det er ei stund mellom kvar. På den måten er eg alltid klar for ein heidundrande kveld når den fyrst kjem. Og likevel. Trass i at eg veit alt dette og veit så godt korleis eg likar å ha det, gav eg meg nyleg i kast med det utmattande og krampesosiale som er fadderveka.

LES OGSÅ: «La førsteklassingene fortsette å være barn. De er ikke skapt for å sitte på rumpa»

– Eg er jo trass alt snart nærare tretti enn tjuge

14. august gjekk startskotet for Lines høgare utdanning del to. Som 24-åring med mentaliteten til ei asosial dame på 72 er fadderveka ei utfordring. Av ein eller annan grunn hadde eg gløymt dette bort litt. Det er klart mange av atten- og nittenåringane er megaklare for fest. Eg er jo trass alt snart nærare tretti enn tjuge. Eit anna viktig element her er den sosiale angsten, som hoppar framover i hjernebarken og kneblar meg i situasjonar der nye folk er involverte. Sjølv den enklaste introduksjonsrunde får pulsen til å doble seg. Eg gjer som regel eit mykje betre femteinntrykk.

Eg starta fadderveka med å vera med fyrste kveld. Då var me på Sognsvann og hadde bli kjent-leikar og dåpsritual. Det var faktisk moro, og eg følte at eg fekk god kontakt med folk. Aldersforskjellane gjorde liksom ikkje så mykje der og då. Me prata om kjendisar me hadde sett i Oslo så langt i haust, komande filmar me gledde oss til og bakgrunnane våre. Det gav meg eit ljost syn på resten av veka. No skulle eg jammen tvinge meg sjølv til å vera med, tenkte eg. Kanskje skulle eg til og med seie opp HBO-abonnementet mitt? Haha, nei.

Tysdag kom. Det skulle vera bokstavfest på Blindern. Det var i alle fall det eg blei fortalt. «I» var bokstaven gruppa vår hadde fått, og eg vrei nøtta for å prøve å finne på eit artig kostyme som ikkje kosta skjorta. Sidan eg trudde det var det me skulle gjera alle saman, sjølvsagt. Eg landa på Ikea-medarbeidar, og var både ganske kry og ganske flau der eg gjekk gjennom gatene i knallgul hettegenser, knallblå caps og med den umiskjennelege blå Ikea-posen over skuldra. Det går vel betre når eg kjem fram, tenkte eg. Det gjorde det ikkje.

Nesten ingen hadde kledd seg ut. Dei fleste hadde på seg eit plagg i fargen dei hadde fått utdelt. Så sat eg der, då. Som Ikea-medarbeidar på hipp studentfest og bekymra meg for at alle skulle tru dette berre var eit «fashion-statement».

Mot alle odds overlevde eg Ikea-tysdagen, og onsdagen kom. I lengre tid hadde eg kjent at eg brygga på noko. Eg var veldig varm, og det er mogleg feberen var eit faktum alt då. Onsdag kveld skulle den eine fadderen min ha vors heime hjå seg, før me skulle dra vidare på quiz på La Boheme. Quiz er eg glad i, og fadderane var veldig inkluderande og trivelege, så det ville eg då prøve å få med meg. Eg kjente meg umåteleg varm der eg gjekk nedover mot Bislett, men tenkte ikkje vidare over det. Det var trass alt ein varm sommardag.

IKEA-MEDARBEIDER: Som Ikea-medarbeidar på hipp studentfest og bekymra meg for at alle skulle tru dette berre var eit «fashion-statement».
IKEA-MEDARBEIDER: Som Ikea-medarbeidar på hipp studentfest og bekymra meg for at alle skulle tru dette berre var eit «fashion-statement». Vis mer

Eg kom inn i stova, som var fylt til randen av folk, og sette meg ned. Me hadde ein ny bli kjent-leik. Eg kosa meg eigentleg. Etter at leiken var ferdig og alle var i full gang med å synge «Bængshot» av full hals, bestemte eg meg for å ta ein tur på toalettet og sjekke sminka. Det vart eg både glad og lei meg for at eg gjorde, då eg hadde MASSIVE sveitteflekkar under armane på den fine, gule blusa mi. I ansiktet såg det også ut som at eg hadde gått i regnet ei stund. Jøss, lenge sidan eg har vore så ekkel, tenkte eg. Så då reiste eg rett og slett heim. Gjekk innom Coop og kjøpte mjølkesjokolade og appelsinjuice, som me alle veit at gjer alt betre. Faddervekene (!) var over for min del, der og då. Då starta dei vage svara på spørsmål om eg kom til å bli med på vors.

– Eg treng pengar til ansiktsmasker – ikkje alkohol

Eg blir sliten når det skjer for mykje. Eg treng aleinetida mi. Eg treng søvnen min. Og eg treng pengar til ansiktsmasker – ikkje alkohol. No skal det nemnast at faddergruppene fekk eit poeng for kvart fadderbarn som var edru gjennom fadderveka, så noko drikkepress var det ikkje. Ikkje meir enn det eg kjente på sjølv.

For nokon er dette kanskje lett å kjenne seg att i. For andre er det litt «rolling eyes-emoji». Begge delar er heilt i orden. Eg har bestemt meg for å slutte å late som. Det er på tide at eg omfamnar min mentale alder, og heller gler meg til å slå ut håret av og til.

Det er ikkje akkurat som om eg er den eldste som starta på Blindern i år, heller. Kva med dei som er dobbelt så gamle som meg? Dei får liksom fritt leie. Eller så berre står dei i det fordi dei er langt meir modne enn meg. Eg vil jo ikkje vera eit utskot, og inst inne kjenner meg litt dum når eg ikkje blir med.

Heldigvis seier folk framleis «hei» til meg i gangane, og eg har hatt fleire trivelege samtalar med folk som veit at eg droppa festinga. Og så har eg knytt ubrytelege band med dei som gjorde akkurat det same som meg – sat heime på sofaen og såg alle sju episodane av «Big Little Lies» på rappen medan resten dansa frå seg på Chateau Neuf. I verda mi vinn nemleg HBO over «Bængshot». Kvar dag. Det skal eg aldri meir gløyme.

LES OGSÅ: «Du må lytte til kroppen», sier kvinner til andre kvinner. Må vi egentlig det?

Sjekk KKs kjærlighetshoroskop

Saker spesielt utvalgt for deg: