Eli Kari Gjengedal:

Trening er så dørgande kjedeleg at eg vert tom for ord som kan beskrive det

Takke meg til ein herleg gåtur.

FOTO: Astrid Waller
FOTO: Astrid Waller Vis mer
Publisert

Eli Kari Gjengedal (50)

Værsjef i TV 2 og forfatter
Gift med Tom og er mor til Nikolai.
Bor i Bergen.
Gir i høst ut bok om overgangsalderen og det å bli eldre.

Ferien er over, folkens, og vi er klare for nye mogleg­heiter både på jobb og elles i livet. Ein kjem vel tradisjonen tru ikkje utanom trening i disse dagar. Eg er ikkje så flink. Skulle så klart ha vore mykje betre, men kva skal ein stakkar gjere når trening for meg er så dørgande kjedeleg at eg vert tom for ord som kan beskrive det.

Men så skjedde det noko. Her om dagen fann eg ein knall rosa treningstopp da eg rydda i klesskapet mitt. Den var sikkert frå rundt 2010. Tippar eg hadde store planar då den vart kjøpt. Men dei planane må tydelegvis ha gått skeis, for lappen hang framleis på. Eg fekk for meg at det kan no vere lurt å bruke den ein stakkars gong, om ikkje anna. Så eg heiv meg rundt, tredde toppen over hovudet og jamra meg inn i den. Fann den raskaste treningsappen på mobilen og sette i gong. Appen heiter «7 Minute» og lova gull og grøne skogar på ekstremt kort tid. Dette var noko heilt i mi gate. Raskt og effektivt der, altså.

Eg tok det obligatoriske skryte-snappbiletet etter sju minutt med intens svetting og sende det til mine smått sjokkerte venninner. Det kom kaskader med emoji- klapping på høgt nivå i retur. Endeleg skal sjølvaste latsabben bli sporty. La dei leve i trua ei lita stund, tenkte eg.

Brått kom det inn bilete av ein blå og forslått legg. Det viste seg at fleire i venneflokken hadde prøvd seg på fysisk fostring den dagen. Tredemølla hadde fått seg ein ny venn. Om ikkje anna så for ei lita stund. Venninna mi hadde gjort det kunststykket å køyre et tempo ho ikkje var kompetent til. Eit syn for gudar var ho der ho i ekte Donald Duck-stil fall av tredemølla og rauk rett på legevakta.

Seinare på dagen åpna eg ein e-post frå ein journalist som ville portrettere meg. Ho var dessverre forsinka i prosjektet grunna at ho hadde falt av den flunkande nye sykkelen sin. Som ho skreiv sjølv: «50 år gamle ­damer og raske syklar er ein dårleg kombo.» Ei anna ­venninne dukka opp på kafédate nokre dagar ­seinare med eit svært blåmerke på ­kjaken. Ho hadde sett for seg å springe halvmaraton om seks månader. Men under ei av dei ­fyrste løpeøktene hadde ho gått ned i kne­ståande og slo kjaken i fortauskanten.

Altså, kva er det vi driv med? Her er det gode grunnar for å gjere retrett i treningskaoset. Målsetting og realisme må ha ein viss kontakt. Det kan ikkje være lysår mellom. Nei, takke meg til ein herleg gåtur ute i guds frie natur eller i bygatene.

La meg gå tilbake til kvardagstreninga mi. Det som betyr å gå trappene når heisen står og ­lokkar i trappeoppgangen. La meg gå til og frå jobb. Kose meg ein tur i byfjella og skogen. Trekke inn frisk luft og slappe av. Gjerne ein fin tur med gode samtaler saman med venner. Eg kan lett gå 10 000 skritt for dagen med veska på armen iført hatt og frakk. Eg treng ingen knallrosa treningstopp for å gjere unna dagens aktivitet. Ei heller rask sykkel, dyre løpesko og intervalltrening. Eller endå verre: ei j… tredemølle. Eg strekk meg til ein liten runde «7 Minute» på stovegolvet i ny og ne. That’s it. Ha ei strålande treningsøkt uansett kva du finn på. ­Berre hald deg på beina.

Oppdag mer mote, livsstil og historier fra virkeligheten på KK.no

Følg på Instagram Abonner på KK magasinet

Vi bryr oss om ditt personvern

kk er en del av Aller Media, som er ansvarlig for dine data. Vi bruker dataene til å forbedre og tilpasse tjenestene, tilbudene og annonsene våre.

Les mer